Hospicjum Sióstr Felicjanek

Informacje Ogólne

Opieka jest bezpłatna dla pacjenta i jego rodziny.

Pragniemy sięgnąć do początków idei hospicyjnej, którą zapoczątkowała w Londynie Cicely Saunders, a w Polsce bł. Hanna Chrzanowska. Tworzymy miejsce, w którym panuje wzajemna życzliwość, gdzie wspólnie walczymy o jakość przeżytych chwil. Pragniemy, aby każdy chory mógł tu odetchnąć z ulgą, znaleźć ukojenie w bólu, by zamiast lęku w sercu mogła zagościć nadzieja. Uważnie podchodzimy do każdego człowieka, zawsze mając na uwadze jego dobro i niezbywalną godność. Naszym pacjentom zapewniamy profesjonalną opiekę medyczną, ale również otaczamy ich opieką duchową. Głęboko wierzymy, że ostatnia droga na tym świecie nie musi być wypełniona samotnością i rozpaczą, ale może być jasna, pełna miłości i nadziei

Jesteśmy przekonani, że każdy niezależnie od płci, światopoglądu, koloru skóry, przekonań, pochodzenia i majątku zasługuje na godne życie.

Wierzymy, że nikt nie powinien być sam. Wierzymy, że każdy zasługuje na pomoc i obecność drugiego człowieka.

Nasza Misja

W naszym hospicjum w sercu Warszawy pragniemy realizować SPOTKANIE – głębokie spotkanie z osobą chorą, niosące ulgę w cierpieniu, nadziejęświatło. Zdajemy sobie sprawę, że mimo miłości i przywiązania najbliższych, nie zawsze są oni w stanie zapewnić choremu odpowiednią, całodobową opiekę. Dlatego wspólnie z chorymi i ich rodzinami chcemy budować Dom, w którym stworzymy atmosferę troskliwości, bezpieczeństwa i gościnności. Hospicjum prowadzi Zgromadzenie Sióstr Felicjanek, którego charyzmatem zawsze była opieka nad ludźmi chorymi.

Kim Jesteśmy?

“Tylko życie poświęcone innym warte jest przeżycia.”

Jesteśmy, by pomagać drugiemu człowiekowi. Siostry Felicjanki wraz z lekarzami, specjalistami oraz grupą wolontariuszy tworzą miejsce, które przepełnione jest miłością do drugiego człowieka.

Dyrektor Hospicjum
s. Wiktoria Maria (Lucyna Kulpa)

Specjalistka opieki paliatywnej, pielęgniarka. Przez ponad 3 lata była kierownikiem hospicjum stacjonarnego w Lubartowie, gdzie zdobyła wiedzę potrzebną do prowadzenia placówki. Pragnie i robi wszystko co w jej mocy, aby idee hospicyjne były promowane i praktykowane wobec pacjenta i jego najbliższych. Specjalista od zadań specjalnych, przez wolontariuszy nazywana Super W.

Sekretarka medyczna
S. Elia

Od ponad 30 lat służy chorym w różnych placówkach opiekuńczych. Ukończyła specjalistyczny kurs z opieki paliatywnej. Zawsze z dużym uśmiechem na twarzy podejmuje się niełatwych wyzwań nie tylko związanych z chorymi, ale także wspiera wolontariuszy akcyjnych. Siostra Elia jest naszym promykiem, który zawsze dzieli się życzliwym uśmiechem pełnym miłości.

Manager ds. Marketingu i Fundrasingu
Joanna

Z radością dzieli się swoim doświadczeniem i pomysłami dotyczącymi rozpoznawalności hospicjum i zbierania niezbędnych środków do jego prowadzenia. Absolwentka kursu certyfikowanego Europejskiego Stowarzyszenia Fundraisingu, a dodatkowo kierunków Project Management na UW i Architektury na PW. Pełna energii, zawsze z wielkim kubkiem kawy w ręku

Specjalista do zadań specjalnych i zwyczajnych
Dorota

Specjalista od zadań specjalnych. Związana z Zakładem oraz Hospicjum od ponad 13 lat. Sumienna, rzetelna wspieraczka wszelkich działań. Zawsze można liczyć na jej pomoc i gotowość. Nasza mistrzyni Excela, nie bojąca się żmudnej pracy, wytrwale wspierająca wolontariuszy i pracowników. To ta osoba w teamie, o której każdy szef po prostu marzy.

Koordynator Wolontariuszy
Krzysztof

Pomoc drugiemu człowiekowi to dla niego codzienność. Współtworzy dzieła pomocy potrzebującym. Koordynuje grupą wolontariuszy akcyjnych oraz stałych. Zawsze pozytywny, pełny nadziei i chętny to pomocy każdemu człowiekowi. Zaangażowany w pracę z osobami z niepełnosprawnością intelektualną. Słowa, którymi się kieruje: ” Bracia, czyńcie dobro” św. Jan Boży.

Historia Hospicjum

Zacznijmy od pięknej historii budynku, w którym powstało hospicjum…

Pod koniec XIX-go wieku, Klementyna hr. Łubieńska z wrażliwości serca zaczęła przyjmować potajemnie do swojego domu chorych i opiekowała się nimi. Feliks Sobański zaintrygowany zachowaniem krewnej, która zaczęła wpuszczać go do swojego pałacu tylnymi drzwiami odkrył powód tego działania. Wzruszony postawą hrabiny Sobański postanowił wybudować Schronisko dla Paralityków pod wezwaniem Św. Rocha. Hrabia najpierw powierzył dom i opiekę nad chorymi tercjarkom franciszkańskim, a w 1918 r. instytucja została przekazana siostrom Felicjankom.

Podczas II Wojny Światowej władze niemieckie nakazały siostrom i chorym opuszczenie Zakładu i przeniesienie się do opuszczonego domu na Woli, a sam budynek został zaadaptowany na niemiecki szpital. Podczas Powstania Warszawskiego chorzy na Woli zostali wymordowani, a siostry razem z innymi cywilami wygnane do obozu przejściowego w Pruszkowie. Po wyzwoleniu Warszawy Felicjanki wracają do ruin dawnego domostwa i podjęły próbę odbudowy gmachu. W trudnych czasach Polski Ludowej osoby starsze i chore nadal znajdowały na Nowowiejskiej schronienie, pomimo wielu prób jego likwidacji przez władze państwowe. Komuniści odebrali jednak siostrom duży ogród przylegający do budynku, a następnie planowali rozbiórkę domu w celu przekształcenia całego terenu na parking dla pracowników Ministerstwa Obrony Narodowej, którzy zamieszkiwali ówcześnie okoliczne bloki zbudowane ostatecznie na terenach należących do Sióstr Felicjanek. W 1965 roku budynek ufundowany przez rodzinę Sobańskich został zakwalifikowany do zabytków III kategorii.

Siostry działają tam nieprzerwanie do dnia dzisiejszego, mierząc się jednocześnie z licznymi przeciwnościami m.in. finansowymi i politycznymi. W 2010 roku, po negatywnym rozpatrzeniu Pisma przez Wojewodę Mazowieckiego, Ministra Pracy i Polityki Społecznej (które dotyczyło możliwości umieszczenia odpowiedniej liczby chorych przy określonym metrażu) trzy Siostry skierowały swoje kroki do Sejmu, by tam uczestniczyć w obradach komisji i podkomisji Sejmu. Finalnie prośba umożliwiająca przyjęcie większej ilości chorych w Domu na Nowowiejskiej, mimo niewystarczającego metrażu, została rozpatrzona pozytywnie.

Jesienią 2020 roku w sercach Sióstr rodzi się potrzeba pomocy terminalnie chorym na choroby nowotworowe. Na 1700000 mieszkańców przypada wówczas jedynie 60 miejsc w ośrodkach hospicyjnych, co skłoniło Siostry do rozpoczęcia prac nad powstaniem Hospicjum Stacjonarnego w centrum Warszawy.

Historia Hospicjum

Hospicjum Sióstr Felicjanek im. bł. Hanny Chrzanowskiej otrzymało statut 7 października 2020 roku. Ponieważ powstało w istniejącym już budynku przy ul. Nowowiejskiej 10A, konieczne było stworzenie planu przebudowy i przystosowania obiektu do pełnienia jego funkcji. Udało się stworzyć projekt architektoniczny, na podstawie którego zostało przekazane pozwolenie od konserwatora (jako, że budynek przyszłego hospicjum to zabytek) i wszystkich potrzebnych jednostek. Dodatkowo, urząd wydał pozwolenie na rozpoczęcie prac. Remont rozpoczął się 11 lutego i dzięki pomocy Sióstr, wolontariuszy oraz naszych darczyńców udało się ukończyć remont.

Dokumenty Statutowe

Wsparli Nas